In tijden van bevolkingsexplosie, opwarming van de aarde, vluchtelingenstromen, terrorisme, preventieve oorlogen en verruwing alom polst Deus ex Machina naar de koortsdromen van schrijvers in binnen- en buitenland: Verhalen van verval…
De enige remedie lijkt te schuilen in de vrijheidsdrang van de mens, een drang
die zijn culminatie vindt in verbeelding en kunst... Over hoe sommige grote
romanschrijvers de vernietigende kracht van verstarde ideologieën voorspellen
of over een postapocalyptische aarde fantaseren.
Het identificeren van afgehakte lichaamsdelen stelt ons met name voor problemen
als die delen her en der zijn verspreid. Joyce Carol Oates laat twee
schijnbaar onafhankelijke verhaallijnen botsen in een Apocalyps.
Ze is dichter dan ooit bij de onbegrensdheid. Ik ben alleen maar de man
die het merkte. Justin Taylor beschrijft hoe een vrouw ongewild een
poolverschuiving veroorzaakt.
Terwijl ze wachtten op de komst van de vader van de meisjes dacht de buurvrouw
(om de tijd en de angst te doden) dat ze graag een revolver zou hebben gehad
en de straat op was gegaan. En wat dan?
Isolde Vanhee stelt vast dat vele dystopische films zich afspelen in
downtown Londen. Niet zelden dreigt deze wereldstad te vergaan in een zombie-invasie
of een pandemie.
Laten we jankend en krijsend de stad bestormen, voortrazen door uitgestorven
straten, rondfladderen boven pleinen; door schoorstenen en sleutelgaten de huizen
binnenglippen waar zich nog menselijke wezens schuilhouden, ontsteld en hulpeloos!…
Zoerab Karoemidze (°1957) beschrijft in De parados1 op parodiërende
en carnavaleske wijze de dramatische gebeurtenissen die zich in het begin van
de jaren ’90 in de straten van de hoofdstad van Georgië afspeelden.
Nadat Satan God vermoord had en zijn vlees had verteerd, verspreidde hij diens
botten over de aarde, verstopte ze op ontoegankelijke plekken, onder gletsjers,
op de bodem van vulkanen en begroef ze onder grote gebouwen.
Het gaat snel als je uit het luchtledige valt. Ramona raakt Bannister met
dertig kilometer per seconde, en het wordt haar zwart voor de ogen als hun lichamen
tegen elkaar knallen.
De avonden dat ik me triest voel, zit ik stilletjes voor een restant van een
raam. Het is geen bijster goede spiegel, het teruggekaatste beeld oogt donkerder
en wordt nog vertroebeld door sporen van zoutvocht.
Vraag de gemiddelde tiener waaraan hij denkt bij het horen van het woord Apocalyps
en er is veel kans dat hij begint te praten over een machtige, grijze of blauwe
stripfiguur die onverwoestbaar lijkt en een van de aartsvijanden van de X-Mannen
is.
Vol melancholie klonk Elettra’s ademhaling in mijn buik. Ik verroerde
me nog steeds niet en meende na te denken. Dit kon ik wel tot in het oneindige
volhouden. Zo gebeurde.
Ook in de Lage Landen
hebben een paar schrijvers zich de voorbije
decennia gewaagd aan allerhande doemdenkscenario’s, (post)apocalyptische toekomstvisioenen
of cultuurpessimistische grotesken...
Ik ben in iedere moeders armen geboren
om bergen, zon en wolken waar te nemen.
De woorden vormden een miljoen systemen
rond mij, de muren kregen duizend oren.
De film Apocalypse Now van Francis Ford Coppola heeft even weinig met
het Boek der Openbaring te maken als met de definitie van ‘apocalyptisch’
in de Grote Van Dale, die vanzelfsprekend verwijst naar de algemeen geldende (alarmerende
en negatieve) betekenis van die term...
