JUSTIN TAYLOR: Poolverschuiving Justin Taylor is vierentwintig jaar en redacteur van de boekensectie van een culturele website, Econoculture. Hij is ook samensteller van The Apocalypse Reader, waarin hij het hierboven opgenomen verhaal publiceerde, samen met de verhalen van Brian Evenson, Shelley Jackson en Joyce Carol Oates. Justin Taylor schrijft boekrecensies, essays, poëzie en korte verhalen. Zijn werk verscheen in American Book Reviews, Rain Taxi, Punk Planet, the Brooklyn Rail en the Minneaplois Star-Tribune. Hij woont in Brooklyn, New York. Vertaling van ‘Pole Shift’. Gepubliceerd in Justin Taylor,
The Apocalypse Reader (2007) Zouden de grassen door de grond worden afgestoten of verzwolgen? Zou de stadsbus verdampen of kreukelen of uiteenvallen? Zou al het gekraste bestek in alle restaurants in de hele Cathedral Parkway gaan weeklagen als kerkklokken of een fluitende versterker, met een schare lunchmenu’s in de rol van galmend koor in een dissonante opera? Bomen zullen hun schaduwen herschikken met gedachteloze gratie, als rokers die hun morsige lucht recirculeren of kinderen die bij de brievenbus bivakkeren, wachtend op een brief terug van God. En dan is er nog de vrouw in de witte jurk, die niet weet dat de zon een pornograaf is die de menselijke natuur van haar kont en lippen uitlicht terwijl ze als een sluier tussen mij en het licht langs komt zeilen. Ze vormt een weelderig en vluchtig spektakel, ongebonden door klanten in spe. In de aanschouwde afwikkeling zou ze een dode onder de velen zijn, meegesleurd in de grote vloedgolf van onverhoeds opwaarts gevoerde zielen, onzichtbaar als een modellid van de Partij. Dat is evidente en volmaakte kennis. Wat we over poolverschuivingen of andere Apocalypsen weten is zo schaamteloos hypothetisch dat er geen weerleggen aan is, al net zo min als aan haar besluit om vanochtend geen ondergoed te dragen of aan de toevallige warmte van de zon. Moet het niet heerlijk zijn om toegang te krijgen tot dat Goddelijke licht door de losse vouwen van dit lichtende katoentje waarvan ze niet weet dat het ook een doorkijkspiegel is? Ze is dichter dan ooit bij de onbegrensdheid. Ik ben alleen maar de man die het merkte. Maar misschien hebben we toch iets moois samen – we delen de paradoxale waarheden van naaktheid en dood, gedreven door een radicale eerlijkheid die nimmer kan worden overgedaan of bevat. Haar niet-weten tikt als een tijdbomklok genesteld in de kern van ons mankgaande, onzegbare geheim: alles wat ze in geen tien jaar trouwe liefde zou onthullen. Lees Poolverschuiving in Verhalen van verval. |
