We leven een verslavend leven. De mens, bekend om zijn roesdrift, heeft altijd
al gretig gezocht naar hulpmiddelen om de schijn van het zijn wat meer glans
te geven, of op z’n minst draaglijker te maken. Niet voor niets riep Nietzsche
in De vrolijke wetenschap op om ‘de volledige geschiedenis van de
narcotica’ te beschrijven, want: ‘Het is bijna dezelfde geschiedenis
van de ‘beschaving’, van de zogenaamde hogere beschaving’.
In Sumerië – de zogenaamd eerste samenleving met alle kenmerken van
wat we een beschaving noemen – zouden ze 5000 jaar voor onze tijdrekening
al aan de opium gezeten hebben. Amper 1500 jaar later leerden de Egyptenaren
dan weer het genot kennen van alcohol. De geschiedenis van de narcotica en van
de verslaving heeft sindsdien niet stilgestaan – het rijtje verdovende,
stimulerende en hallucinogene drugs is hallucinant – en schrijft zich nog
steeds. En wat moeten we met de ‘modernere’ televisie- (a drug of
a nation), internet-, eet-, rook-, game-, werk, gok of seksverslavingen?
Niet toevallig zijn heel wat schrijvers en kunstenaars ervaringsdeskundigen,
of op z’n minst geïntrigeerde observatoren van op de eerste rij. De
lijst met auteurs en andere creatieve geesten ‘onder invloed’ oogt
in elk geval indrukwekkend. Deus ex Machina waagt zich niet aan de volledige
geschiedenis van de roes of verslaving, maar wil aan de hand van goed gekozen
verhalen en essays de geest en blik van de lezer literair verruimen.
Jan Bettens opent met een verhelderend essay waarin hij raast
door een keur aan roeszoekende schrijvers. Het eerste verhaal, Friction
van Craig Davidson, roept de extase en de wanhoop op van een
seksverslaafde. Allen S. Weiss reflecteert over Baudelaire,
Artaud en de esthetiek van de roes. Vrouwkje Tuinman en Ingmar
Heytze nemen je mee ‘backstage’ op een bezopen literair evenement.
Avital Ronell verwart ons met Crack Wars, een fictieve
en grappig absurde dialoog tussen verschillende filosofen. De hoofdpersoon uit
het verhaal van David Nolens vlucht in Het probleem. Lies
van Gasse schreef een essay over beeldende kunstenaars en hun liefdehaat
verhouding met roesverwekkende middelen. Celia Ledoux sleurt
ons mee in de compulsieve gedachtegang van een eenzame vrouw.
Naast onze focus op verslavende teksten, hebben we ook nog een verhaal van
Mischa Andriessen over liefde en verlies, gedichten van David Troch, Drijfveer
en Vereisten, en indringende fragmenten uit een beeldroman in wording van Lies
van Gasse. In onze vaste rubriek mijmert Lucienne Stassaert over haar debuut.
Laat u meevoeren op de mindfuck die u hier in handen hebt.
De redactie
