in de lichtjes van je ogen goochel
ik de woorden zinnen verzen jongleer
uit mijn hoge hoed dan tover ik meer
en meer zeemeerminnen het beminnen
kan beginnen stap op mijn tapijtje
ik vlieg je ver en vervuld geraken
van dromen van ontwaken van weleer
sterren rapen van mijn uiterst tuimel
val op kuiten mijn knieën voor jou neer
nader het gezwollen moment begeer-
te is een schone daad keer op keer
je benen beven begeven gelijk-
vloers samenvallen steelt het showballet
we drijven, smelten, zweven ik sorteer
de nummers, in verzoeking gebracht
met tongpuntjes op de millimeter
verborgen spanningsbogen beogen
verloochenen de schroomte concentreer
val met mij door de hemel, wonder
o loom wonder omstrengeld en teer
….
vier en deel mijn leed
hak de taart in stukken,
splits alle toehappers hét stuk
van de avond in de maag
zoals dit vers - brood - mijn
lichaam is, deze zinsnede
mijn bloed
Daan Stringer (°1971) is dichteres. Zij publiceerde o.a. in Begane
Grond en Lust & Gratie en schreef voor Zij aan Zij en
de Amigoe.